هالوپریدول‌ (HALOPERIDOL)

هالوپریدول‌ در درمان‌ اسکیزوفرنی‌ و حالات‌ روانی‌ دیگر، مانیا، درمان‌ کوتاه‌ مدت‌ و کمکی‌ تحریکات‌ روانی‌ـ  حرکتی‌، تحریک‌ پذیری‌ و برآشفتگی‌ و نیزدرمان‌ کوتاه‌ مدت‌ و کمکی‌ اضطراب‌ شدید، بهبود تیک‌ های‌ حرکتی‌ و علائم‌ سندرم‌tourette  و حرکات‌ کره‌ ای‌ مربوط  به‌ آن‌ به‌ کار می‌رود. همچنین‌ در درمان‌ سکسکه‌ مقاوم‌ مصرف‌ می‌گردد.


Oral Solution (As lactate): 2 mg / ml

Injection : (As lactate) 5 mg / ml, (Asdecanoate) 50 mg / ml

Scored Tablet : 2 mg , 5 mg


هالوپریدول‌ از راه‌ خوراکی‌ تا حدود 60 درصد جذب‌ می‌گردد. متابولیسم‌ کبدی‌ وسیعی‌ داشته‌ و حداکثرغلظت‌ خونی‌ آن‌ 6 ـ 2 ساعت‌ پس‌ از مصرف‌ خوراکی‌ ایجاد می‌گردد. نیمه‌ عمر این‌ دارو37 ـ 12 ساعت‌ بوده‌، به‌ میزان‌ زیادی‌ از راه‌ کلیه‌ و مقداری‌ نیز از راه‌ صفرا دفع‌ می‌گردد.


در حالاتی‌ مانند گیجی‌ دوران‌ پیری‌، بیماران‌ تحریک‌ پذیر و بیش‌ از حد فعال‌ و پورفیری‌ و نیز همراه‌ با سایرداروهای‌ تضعیف‌ کننده‌ مغز استخوان‌ و یا سیستم‌ اعصاب‌ مرکزی‌، در بیماری‌ فئوکروموسیتوم‌ و نیز در بیماری‌ عقده‌ های‌ قاعده‌ ای‌ مغز نباید تجویز گردد.


1 ـ در بیماریهای‌ قلبی‌ ـ عروقی‌ ، پارکینسون‌، صرع‌، اختلالات‌ تنفسی‌ وعفونت‌ حاد باید با احتیاط  فراوان‌ مصرف‌ گردد.

2 ـ در صدمات‌ کلیوی‌ و کبدی‌ باید با احتیاط فراوان‌ تجویز شود.

3 ـ بیماران‌ مبتلا به‌ تیروئید سمی‌ و نیزکودکان‌، به‌ واکنش‌ های‌ دیستونیک‌ و آکاتزی‌ ناشی‌ از مصرف‌ هالوپریدول‌ حساستر می‌باشند. در کودکان‌ زیر 3 سال‌ مصرف‌ آن‌ توصیه‌ نمی‌شود.


آرامش‌ بیش‌ از حد و خواب‌ آلودگی‌، بی‌ ثباتی‌ خلقی‌، کابوس‌ های‌ شبانه‌، بی‌ خوابی‌، تحریک‌، سرخوشی‌ ممکن‌ است‌ بروز نماید. در مصارف‌ طولانی‌ مدت‌ دیسکینزی‌ دیررس‌ ممکن‌ است‌ ایجاد گردد. آثار ضد موسکارینی‌ نظیر یبوست‌، خشکی‌ دهان‌، احتقان‌ بینی‌، احتباس‌ ادرار وتاری‌ دید نیز بندرت‌ بروز می‌نماید.

عوارض‌ خارج‌ هرمی‌ خصوصا واکنش‌های‌ دیستونیک‌ و آکاتزی‌، بخصوص‌ در تیروئید سمی‌ شایع‌ ترمی‌باشند. عوارضی‌ از قبیل‌ خستگی‌، ضعف‌، گاهگاهی‌ بروز می‌نماید.


داروهای‌ هوشبر اثر کاهنده‌ فشار خون‌ هالوپریدول‌ را افزایش‌ می‌دهند. ریفامپیسین‌ و کاربامازپین‌ متابولیسم‌ کبدی‌ هالوپریدول‌ را افزایش‌داده‌، سبب‌ کاهش‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ آن‌ می‌گردند. داروهای‌ ضد افسردگی‌ سبب‌ افزایش‌ اثر ضد موسکارینی‌ هالوپریدول‌ می‌گردند. فلوکستین‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ هالوپریدول‌ را افزایش‌ می‌دهد.هالوپریدول‌ احتمالا با کاهش‌ آستانه‌ تشنج‌، با اثر داروهای‌ ضد صرع‌ مقابله‌ می‌نماید. داروهای‌ نظیر متیل‌ دوپا و لیتیم‌ سبب‌ افزایش‌ عوارض‌ خارج‌ هرمی‌ هالوپریدول‌ می‌گردند.

 


اثر سایر داروهای‌ تضعیف‌ کننده‌ CNS مانند داروهای‌ آرامبخش‌، خواب‌ آور و ضد دردهای‌ قوی‌ بوسیله‌ این‌ دارو افزایش‌ می‌یابد.


  • خوراکی‌:

در درمان‌ اسکیزوفرنی‌ و سایرحالات‌ روانی‌، مانیا، درمان‌ کوتاه‌ مدت‌ و کمکی‌ تحریکات‌ روانی‌، حرکتی‌ و رفتارهای‌ پیچیده‌ خطرناک‌، در ابتدا به‌ میزان‌ 3 ـ 1.5 میلی‌ گرم‌ 3 ـ 2 بار در روز و یا 5 ـ 3 میلی‌ گرم‌ 3 ـ 2 بار در روز برای‌ بیماران‌ مقاوم‌ یا حالات‌ شدید بیماری‌ تجویز می‌شود. در اسکیزوفرنی‌ مقاوم‌ ممکن‌ است‌ روزانه‌ تا 100 میلی‌ گرم‌(بندرت‌ تا 120 میلی‌ گرم‌) مورد نیاز باشد.برحسب‌ پاسخ‌ بیمار بایستی‌ حداقل‌ میزان‌ دارو را به‌ عنوان‌ مقدار مصرف‌ نگهدارنده‌ (حدود 10 ـ 5 میلی‌ گرم‌ در روز)، تجویزنمود. در سالمندان‌ یا افراد ضعیف‌ در ابتدا، معادل‌ نصف‌ مقدار مصرف‌ بالغین‌ تجویز می‌گردد.

در کودکان‌ ابتدا 50 mcg/kg/day ـ  25(در 2 مقدار منقسم‌) حداکثر تا 10 میلی‌ گرم‌ تجویز می‌گردد.

در سکسکه‌ مقاوم‌ به‌ میزان‌ 1.5میلی‌ گرم‌، 3 بار در روز تجویز می‌شود که‌ بر حسب‌ پاسخ دهی‌ بیمار مقدار مصرف‌ را می‌توان‌ تنظیم‌ نمود. در کودکان‌ مصرف‌ دارو توصیه‌ نمی‌شود.

  • تزریقی‌:

بطریق‌ تزریق‌ داخل‌ عضلانی‌، به‌ میزان‌ 10 ـ 2 میلی‌ گرم‌ تجویز می‌شود. مقادیر بعدی‌ هر 8 ـ 4 ساعت‌ و برحسب‌ پاسخدهی‌ بیمار (تا هر یک‌ ساعت‌ درصورت‌ ضرورت‌) و حداکثر تا 60 میلی‌گرم‌ تجویز می‌شود. افرادی‌ که‌ به‌ شدت‌ دچار اختلال‌ روحی‌ و روانی‌ شده‌ باشند ممکن‌ است‌ در ابتدای‌ درمان‌ تا 30 میلی‌ گرم‌ دارو نیاز داشته‌ باشند. مصرف‌ دارو در کودکان‌ توصیه‌ نمی‌شود. برای‌ کنترل‌ تهوع‌ و استفراغ‌  به‌ میزان‌2 ـ 0/5 میلی‌گرم‌ تجویز می‌گردد.